Skip to main content

In het Nederlands rechtssysteem worden vaak termijnen gebruikt om de rechten en plichten van partijen te bepalen. Vervaltermijnen en verjaringstermijnen zijn twee van de meest voorkomende termijnen. Hoewel beide termijnen een tijdslimiet stellen voor het uitoefenen van een recht, zijn er belangrijke verschillen tussen vervaltermijnen en verjaringstermijnen.

Vervaltermijn

Een vervaltermijn is een bepaling in een overeenkomst die aangeeft dat een bepaald recht of aanspraak vervalt na een bepaalde periode (contractuele deadline). Dit betekent dat als partijen niet binnen deze periode hun rechten uitoefenen, zij het recht of de aanspraak automatisch verliezen. Een voorbeeld van een vervaltermijn is een clausule waarin staat dat een partij geen aanspraak meer kan maken op een garantie na verloop van de garantieperiode.

Verjaringstermijn

Een verjaringstermijn daarentegen is de wettelijke periode waarin een partij een rechtsvordering kan instellen tegen een andere partij. Verjaringstermijnen worden vastgesteld door de wet en zijn afhankelijk van de aard van de vordering en het rechtsgebied waarin de vordering wordt ingesteld. Als een partij zijn vordering niet binnen deze termijn instelt, kan deze vordering niet meer worden ingesteld. Dit betekent dat de partij zijn recht verliest om een vordering in te stellen. Een voorbeeld hiervan is een schadeclaim. Als de verjaringstermijn voor een schadeclaim is verlopen, kan de partij geen vordering meer instellen.

Verschillen

Een belangrijk verschil tussen vervaltermijnen en verjaringstermijnen is dat vervaltermijnen automatisch leiden tot het vervallen van een recht, terwijl verjaringstermijnen niet automatisch leiden tot het verlies van een recht. Het is mogelijk dat een recht nog steeds kan worden uitgeoefend na afloop van de verjaringstermijn, als de wederpartij zich niet beroept op de verjaring. Vervaltermijnen worden door de rechter ambtshalve toegepast en op een verjaringstermijn moet de debiteur zich beroepen.

Stuiting

Een ander belangrijk verschil is de stuiting van de rechtsvordering. Vervaltermijnen kunnen, anders dan verjaringstermijnen, niet worden gestuit. Om verjaring van een rechtsvordering te voorkomen kan voor het verstrijken van een verjaringstermijn stuiting plaatsvinden. Het afbreken van een lopende verjaring wordt ‘stuiting’ genoemd. Stuiting kan op verschillende wijzen geschieden. De meest voorkomende wijze is door schriftelijke mededeling, waarbij beroep op de nakoming van de vordering wordt gedaan. Daarnaast wordt de verjaring gestuit door iedere onderhandeling tussen de partijen betreffende de rechtsvordering. Tot slot kan de verjaring ook worden gestuit door een schriftelijke aanmaning waarin de benadeelde zich ondubbelzinnig het recht op schadevergoeding voorbehoudt. Dit is bijvoorbeeld van belang indien de verzekeraar weigert in onderhandeling te treden. De benadeelde heeft dan toch de mogelijkheid om de verjaring te stuiten.

Vragen? Neem contact met ons op

Indien u vragen heeft over de termijnen voor het uitoefenen van uw recht of meer wilt weten over het stuiten van een verjaring, neem dan contact op met Derya Taptik-Arpaçay of één van de andere advocaten van het ondernemingsrechtteam van Valegis Advocaten.

× Hoe kan ik u helpen?